Inmigración y Literatura

vida cotidiana en la Argentina (1810 - 1960)

 

Roseira

ESCRIBE MARIA ROSA IGLESIAS

51c5a58ab17d9b87ebe99decfa21e020.jpg

Coma moitos de vos sabedes, na nosa Galicia, o nome dos nenos non era elexido polos pais senón polos seus padriños. Costume que según creo, xa desapareceu. Esto revela a importancia que tiñan os padriños, verdadeiros segundos padres se aos biológicos lles pasaba algo malo.
Ben, miña madriña chámase –ainda teño a sorte de tela viva- María. A mín puxéronme María Rosa pero todos na familia chamábanme Rosiña. Eu estaba moi disgustada porque ese tenro Rosiña soábame a nome de nena pequena, de moñeca impedida de medrar. E eu que era pequeniña, quería ser grande, non só de corpo senón de mente. O Rosiña con que me chamaba miña nai era como unha prisión que me condenaba á infancia eterna. Pola contra, meu pai, chamábame dunha maneira adulta: María Rosa.
Eu sabía que miña nai había pedido a sua irman -miña madriña- que me puxera Rosa e que ela, obedeceuna a medias porque engadiu o María. Esto corroboraba a miña disconformidade co “Rosa”. Hai poucos anos, anos despois do pasamento da miña nai, souben que aguén mais pedira que se me chamara Rosa. Foi meu abó, ese abó que endexamais volvín ver despois de emigrar a Bos Aires antes de cumprir os cinco anos. Ese abó que lembro ainda con bágoas porque se algo botei de menos, entre tantas cousas que perdín, foi a sua ollada clara cor de ceo de vrán, sua presencia sempre tranquila, a ternura sen excesos pero fonda e segura. A cousa foi así:
No ano 1939, polos finais da guerra civil, meu tío Manuel foi chamado a filas. Era aínda un rapaz e miña aboa, Rosa López Tejo non pudo soportar a dor. Sumida nunha fonda postración, morréu á semana da partida do seu fillo. Tiña 48 anos e deixou 4 fillos orfos e un marido algo máis novo que non puido recompoñer a sua vida. Cando eu nacín, este abó xa tiña 3 netas mulleres pero eu estaba predestinada a marchar xa que meu pai esperaba o parto da miña nai para emigrar á Arxentina. Seguramente o abó sospeitou que iba perderme e entón, unha manera de crear un lazo coa historia familiar, era darme o nome da aboa.
Hoxe o nome Rosa paréceme o máis fermoso de todos cantos podían poñerme. Porque nel está o desexo da miña nai e do meu abó de lembrar a unha muller amada. Unha muller menuda e alegre, a que mellor bailaba na aldea e que, aínda despois de casada en nun tempo en que a liberdade da muller casada era moi restrinxida, era chamábana para que bailara nos casamentos e nas festas aldeás. Cando morréu encontraron nun baúl, apolillado, o traxe de saia bermella co que había acendido tantas jotas e muiñeiras.
Velahí a razón do nome “Roseira”. É polo desexo de que as lembranzas de tantas Rosas, emigradas ou non, frolezan nunha roseira de moito amor pola nosa identidade galega. E tamén coma un homaxe a toda-las aboas galegas que ainda depois de mortas siguen, na lembranza dos seus netos, espallando amor e ternura ainda que moitos de nós, non as coñecimos.

Inmigrantes y Exiliados Destacados

Si le ha gustado esta entrada, por favor considere dejar un comentario o suscríbase al feed y reciba las actualizaciones regularmente.


Deje su comentario

Debe para dejar un comentario.

chatroulette chatrandom